Fotografia w moim życiu zawsze miała znaczące miejsce; jako dziecko godzinami wertowałam wszelakie albumy, nie mogąc nasycić się obrazami w nich zawartymi. Szczególny mój zachwyt budziły zdjęcia ludzi; ich zmieniające się z biegiem lat sylwetki, twarze, ich historie. Magia tych zaklętych obrazów przyciągała mnie jak magnez. Czy już wtedy wiedziałam, że chcę i będę to robić -fotografować? Nie. W najśmielszych oczekiwaniach nie przypuszczałam, że i ja kiedyś będę mogła używać aparatu niczym czarodziejskiej różdżki, by w ten sposób "skradać ludziom dusze". Dla mnie była to wiedza zarówno tajemna, jak i niedostępna z bardzo prostej przyczyny; sprzęt fotograficzny był równie drogi, jak i trudno osiągalny, dla dziecka pozostawał w strefie marzeń.
   Swoje pierwsze magiczne pudełko do zamykania obrazów tradycyjnie dostałam na I komunię. Maleńki, radziecki, szpiegowski aparacik, który mam do dzisiaj. Do dzisiaj też nie posiadam żadnego zdjęcia nim zrobionego, ponieważ był na filmy, których nie można było nigdzie kupić, a te, które miałam w zestawie zniszczyłam w czasie eksperymentów... Wtedy wymyśliłam inny sposób na ;to, by to, co widzę ja, mogli zobaczyć inni... Zajęłam się rysunkiem.
   Tak mijały lata, moje pasje z ich biegiem się zmieniały, ewoluowały, aż któregoś dnia weszłam w posiadanie cyfrowej lustrzanki. Było to gdzieś około roku 2004. Wtedy to zaczęła się moja przygoda fotograficzna.
Początkowo, jak każdy nowicjusz, eksperymentowałam i robiłam zdjęcia wszystkiemu, co tylko nadawało się; do sfotografowania. Zrealizowałam swoje pierwsze zlecenia, a wkrótce potem otrzymałam posadę fotoreportera w wydawnictwie samorządowym. Dla mnie była to wspaniała praca; łączyła fotografię, podróże, spotkania z ciekawymi ludźmi, wizyty w parlamencie i innych instytucjach, współpracę ze wspaniałą załogą. Czułam jednak, ż nie do końca się w niej realizuję, gdyż miałam dość ograniczone pole działania, a kierunek fotografii, w którym przyszło mi się wykazywać, niekoniecznie był tym, w którym chciałam podążać.
   I tak od kilku lat kroczę swoją własną drogą, mogąc fotografować CZŁOWIEKA, a nie osoby pełniące dane stanowisko, mogąc fotografować HISTORIE, a nie wydarzenia polityczne, wreszcie: mogąc fotografować OTACZAJĄCY ŚWIAT, a nie obiekty. Teraz czuję, że to, co robię, ma duszę. I kocham to.